پلی پروپیلن پرشده با پودرهای معدنی به دلیل قیمت پایین و فرآیندپذیری خوب در حال جایگزین شدن پلیمرهای مهندسی و آمیزه‌های آنها مانند ABS و PC/ABS  در صنعت خودروسازی است. یکی از اصلی ترین مشکلات این کامپاندها مقاومت پایین به خش‌پذیری است که کاربرد این نوع مواد را در کابین خودرو  محدود کرده است.

به طور کلی برای افزایش مقاومت به خش پذیری یا باید مدول و سختی پلیمر بالا باشد یا ضریب اصطکاک ان را کاهش داد.

سه روش برای افزایش مقاومت به خراش وجود دارند که عبارتند از :

  1. اصلاح ساختار مولکولی پلیمر ( مانند افزایش کریستالینیتی )
  2. آمیزه‌سازی با پلیمرهای مقاوم به خش‌پذیری
  3. تولید کامپاندهای پلیمری با فیلر و افزودنی‌های مختلف

برای افزایش مدول بهتر است از فیلرهایی استفاده شود که علاوه بر Mohs بالا دارای اتم سیلیکا در ساختار خود باشند. فیلرهای معدنی میکرونیزه از قبیل سیلیکا، وولاستونیت، کائولین و… مناسب این کار هستند.

برای کاهش ضریب اصطکاک از لوبریکنت‌های مختلف آمیدی و استری استفاده کرد.

از پلی دی متیل سیلوکسان‌ها با جرم مولکولی بالا بخاطر مقاومت به خش‌پذیری بالا  برای  افزایش مقاومت به خش پذیری پلی پروپیلن استفاده کرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

1 + پنج =